Er was eens

Klein Duimpje

e broertjes schrokken nu niet zo hevig als de vorige keer. “Klein Duimpje, breng je ons weer naar huis?” riepen ze. Het ventje begon naar de kruimeltjes brood te speuren die hij had laten vallen, maar hij kon ze niet meer vinden. De vogels uit het bos hadden ze allemaal opgepikt, niet één was er overgebleven. “Er is niets aan te doen,” zei Klein Duimpje tenslotte, “nu zijn we echt verdwaald. We moeten alleen proberen uit het bos te komen.”